“Let’s make it happen!”

Op dinsdag 9 april organiseerde RTH & TenneT een Meet & Greet voor statushouders met een achtergrond in de techniek en ICT. Ruim 20 deelnemers maakten kennis met lijnmanagers en recruiters van TenneT en kregen zij een kijkje op een hoogspanningsmast via een Virtual Reality bril. Manon van Beek (CEO TenneT) en Bright Richards (New Dutch Connections) sloten de bijeenkomst feestelijk af. Hieronder een impressie van één van de medewerkers van TenneT.


Het is net na 14.00 uur… ik begin best zenuwachtig te worden. Over een klein uurtje begint de Meet & Greet met vluchtelingen, mogelijk gemaakt door de samenwerking met Refugee Talent Hub. Wordt het Nederlands, Engels? Ga ik niks verkeerds zeggen? De twijfel slaat toe.

Bij aankomst is het ijs snel gebroken. Bij de eerste tafel word ik netjes doorverwezen door 2 scherpe deelnemers; ik heb niet op de kleur gelet en wilde bij de verkeerde kleur gaan zitten. De taal van kleuren is in ieder geval universeel. Bij de juiste tafel volgen al snel gesprekken, en we zijn nog niet eens officieel begonnen. 

Daarna starten de Meet & Greets. Ongelofelijk wat een doorzettingsvermogen er aan de andere kant van de tafel zit. Een aantal wil doorstuderen maar heeft geen bedrijf om duaal te kunnen doen. Anderen werken al in zware ploegendiensten, via uitzendbureaus in voor mijn gevoel uitgeknepen constructies. Weer anderen worden zonder uitzondering afgewezen bij hun zoveelste sollicitatie…

En toch is er de hoop! Een glinstering in de ogen. De onvermijdelijke vragen.
“Denk je dat het kan? Denk je dat er hier mogelijkheden zijn?”
Ik merk dat ik aarzel…
– “Ik denk het wel.. ik zou zeggen dat het kan… ” 
Alsof ik TenneT bij een beladen stakeholder vertegenwoordig. Ik hoor me nog enthousiast vertellen een paar minuten ervoor.”Wij? Ja wij doen alles, bedenken, bouwen, onderhouden en vervangen. Oh ja en ook ICT en boekhouden.” 
En toch komt het er nu aarzelend uit, bang om een verwachting te creëren? 

Bij de borrel gaat het gesprek met anderen verder. 
“Waar woon je?” vraag ik.
– “Beuningen.”
” Oh dat is nog wel in de buurt.” zeg ik in een reflex.
– “Ja, maar 1,5 uur, met openbaar vervoer.” is het bevestigende antwoord.
Ik voel plaatsvervangende schaamte…in mijn hoofd al standaard de reistijd per auto berekend. Maar…geen auto en geen rijbewijs.. 
– “2x gezakt, ja die fietsers hè.” is de spontane toelichting. 
We lachen. 

Laten wij er met z’n allen voor zorgen dat het wél kan! Wij hoeven geen eindstation te zijn maar op z’n minst een stabiel begin! Let’s make it happen!”

-Geschreven door Thijs Schuring, TenneT