Klem tussen de regels

Ze zijn hoogopgeleid, hadden in hun vaderland een gesmeerde carrière en staan te popelen om hier aan de slag te gaan. Toch laat die baan op zich wachten.

Ex-diplomaat Selim Polat (35) kreeg na twee maanden in Nederland al een baan aangeboden. Omdat hij nog geen werkvergunning heeft, wil hij wel vrijwillig aan de slag. Maar zelfs dat mag niet.

‘Ik had een goede jeugd in Istanbul en studeerde Economie aan de Universiteit in Ankara. Jarenlang werkte ik als auditor voor de Turkse Autoriteit Financiële Markten, daarna kreeg ik een baan als diplomaat bij het ministerie van Buitenlandse Zaken. Ik werd uitgezonden naar het buitenland om Turkije te vertegenwoordigen in onderhandelingen over de handel en economie. Heel afwisselend en uitdagend.
De mislukte staatsgreep in juli 2016 veranderde alles. President Erdogan stelde geestelijk leider Gülen en zijn zogenoemde Gülen-beweging verantwoordelijk voor de couppoging. Alle mensen die deze beweging steunen, werden medeverantwoordelijk gesteld én gestraft. In korte tijd werden meer dan 130.000 ambtenaren ontslagen; ik was één van hen. Mijn misdaad? Ik las boeken van Gülen en vind zijn gedachtegoed inspirerend. Voor de regering reden genoeg om mij te zien als terrorist.
Terug in Istanbul vond ik opnieuw een goede baan als auditor, maar in mei 2019 startte er opnieuw een jacht op ex-medewerkers van Buitenlandse Zaken. De politie klopte aan bij mijn moeder. Toen wist ik dat ik twee opties had: mijzelf aangeven of vluchten. Ik kende de verhalen van diplomaten die werden gemarteld zodat ze hun ‘vergrijp’ maar zouden toegeven. Dus liet ik familie, huis en baan achter en stapte ik op een bootje. Via Griekenland kwam ik in augustus 2019 in Nederland aan. Al na twee maanden kreeg ik een baan aangeboden. Tijdens een bijeenkomst van De Refugee Talent Hub ontmoette ik een directeur die voor zijn bedrijf wel wat in mij zag. Ik was dolblij dat ik zo snel aan de slag kon. Omdat ik nog geen werkvergunning had, bood ik aan om het werk in eerste instantie vrijwillig te doen. We zijn nu een paar maanden verder, maar tot op de dag van vandaag is het niet gelukt om een vrijwilligersvergunning te regelen, ondanks dat het bedrijf aan alle eisen voldoet.
Ik ben een hoogopgeleide, 35-jarige man met vijftien jaar werkervaring die staat te popelen om aan de slag te gaan. Er is een werkgever die in mij gelooft en mij een kans wil bieden. Ik ben zelfs bereid niets te verdienen. En tóch zit ik thuis. Dat vind ik frustrerend. Natuurlijk snap ik dat er regels zijn en dat alle vluchtelingen een gelijke behandeling verdienen. Maar toch denk ik dat iedereen gebaat zou zijn bij meer maatwerk. Waarbij mensen die bijvoorbeeld een diploma en werkervaring hebben en geaccepteerde talen spreken, sneller aan het werk kunnen. Daar profiteert ook de Nederlandse samenleving van.
In Turkije had ik een bomvolle agenda. Nu doe ik al maandenlang niets. Dat stilzitten maakt me somber en zorgt ervoor dat ik mijn familie nog meer mis. Daarom dwing ik mezelf bezig te blijven. Ik heb vier keer per week Nederlandse les en zit daarnaast veel in de bibliotheek om zelf verder te leren. Ik ga naar de sportschool en help een vriend in zijn supermarkt. Intussen blijf ik netwerken en solliciteren, want je weet maar nooit. Ik houd hoop dat ik snel aan het werk kan.’
Lees de rest van het artikel via www.ikwerkdusikben.nl

Tekst Carolien Drijfhout